’Een schot in de roos’

‘In 1997 werd ik, tijdens mijn zwangerschap, getroffen door een herseninfarct. Daarvan herstelde ik helemaal, maar in 2006 kreeg ik een groot herseninfarct waardoor ik in een rolstoel terechtkwam. Ik heb een stollingsziekte. Inmiddels heb ik drie herseninfarcten gehad. Na dat tweede infarct heb ik acht maanden moeten revalideren.’ 

‘Ik kon niet meer lopen, niet meer praten, moest alles opnieuw leren. Sommige mensen vreesden dat ik niet meer uit die rolstoel zou komen, maar dan zei ik ‘Dat gaat mij echt wel lukken’. Mijn rechterkant is grotendeels ­verlamd en mijn evenwichtsorgaan is kapot gegaan. In feite is dat mijn grootste probleem. In het kader van de revalidatie werd geopperd dat ik zou gaan paardrijden. Men wist niet dat ik al twintig jaar ervaring had, waarvan tien jaar in de wedstrijdsport. Ik dacht dat ik het niet meer zou kunnen, maar ik ben het toch gaan doen. Zo ging het balletje rollen. Van het één kwam het ander. 

Ik ging ook weer wedstrijden rijden met mijn eigen paard, maar mijn paard wist niet hoe hij met mijn handicap moest omgaan. Ik kreeg een paard in bruikleen. Dat was Uzarro. Met hem mocht ik in 2008 meedoen aan een demonstratie van Coby van Baalen tijdens Outdoor ­Gelderland. Patty en Albert Jansen zagen mij rijden en zij hoorden dat Uzarro te koop was en dat hij voor mij niet haalbaar was. Toen hebben zij Uzarro voor mij aangeschaft. Ik heb een sponsorcontract met BMC tot 2012. 
Uzarro is een zevenjarige ruin. Hij is eigenlijk niet opgeleid voor de dressuur, maar als springpaard. Daar bleek hij niet genoeg aanleg voor te hebben. Voor mij doet hij het fantastisch. Ondanks dat hij jong is en praktisch geen ervaring heeft, pakt hij het gewoon heel goed op. Het was toch even afwachten of hij het geduld zou hebben voor de aangepaste sport, maar de eerste de beste keer dat we hem voor het opstapperron zetten, stond hij te kijken met zo’n blik van ‘Als jullie dat willen, doe ik dat’. Hij is super. Een schot in de roos. Daar hebben we gewoon veel geluk mee gehad. 

Natuurlijk zijn er beperkingen. Als ik wil rijden, moet ik altijd iemand vragen om mij even te helpen om op het paard te komen. Toch zijn al die extra inspanningen de moeite waard. Ik moet er inderdaad veel voor doen, maar gelukkig is mijn gezin heel flexibel. Mijn man en mijn zoon gunnen het mij gewoon. De grote wedstrijd van dit jaar is de EK in Noorwegen. Ik moet daarvoor tijdens een aantal wedstrijden laten zien dat ik mijn huidige prestaties kan doorzetten. Volgend jaar zijn de wereldkampioenschappen in Kentucky en in 2012 zijn de Paralympics. Maar we gaan niet op de zaken vooruit lopen. We gaan er gewoon heel hard voor trainen. Allebei.’ 

www.stable-enable.nl

De hippische sport en BMC: Samen naar beter.